Անուշ պոեմը ինձ համար  Թումանյանի գրած լավագույն պոեմն է։Այս պոեմի մեջ անուշը սիրում է մի տղաի ով թշնամի է հենց իր Անուշի եղբոր հետ։ Եվ երբ Անուշը սիրուց դրթված փախչում է Սարոի հետ,Մոսին որոշում է, որ երբ գտնի նրանց սպանելու է և երկուսին։             Ի վերջո Մոսին գտնում է Սարոին և սպանում նրան քույրնել դժբաղտացաց չեր հեռանում սիրած էակի գերեզմանից այնքան մինչև խելագարվում է և ինքնասպանություն գործում։

 

Իմ կարծիքով ինչքանել մարդ սիրահարված լինի պետք չե հանուն սիրո եղբորը դրթել սպանության։Անուշը շատ լավ գիտեր և գիտակցում էր, որ եղբայրն ամեն դեպքում վրեժ է լուծելու Սարոից եթե Սարոն ու Անուշը միասին լինեն, և նա կարող էր սպասել մինչ նրանք հաշտվեին։Ես մտածում եմ որ Մոսին ինչ որ մի օր կհաշտվեր այդ մտքի հետ։

Մյուս կողմից սխալ էր Մոսին չե որ նրա քույրը արդեն փախչել էր իր սիրած տղամարդու հետ և երջանիկ կլիներ եթե նա թույլ տար նրանք ամուսնանան։Միայն քրոջ երջանկության համար այս ժամանակաշրջանում եղբայրներն պատրաստ են ամենինչի և նա նույպես հանուն դրա պետք է համակերպվեր այդ մտքի հետ։